Andor i jego matka tworzą toksyczny związek dwojga ludzi, uwięzionych w ciasnym mieszkaniu. On jest pisarzem, ona - opuszczoną, dawno zapomnianą aktorką teatralną, której odmówiono prawa do grania po tym, jak jej córka wyemigrowała z kraju po rewolucji roku 1956. Kobieta od lat nie wychodzi z domu, z którego zrobiła scenę - odgrywa gwiazdę, a jej syn widownię. Czy Andor potrafi wyzwolić się od matki i żyć samodzielnie? Czy miłość będzie wystarczającym impulsem, czy doprowadzi tylko do załamania kolejne osoby wciągnięte w rodzinne piekło? Biorąc za tło polityczne zawirowania lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, kiedy na Węgrzech dochodzi do zmiany ustroju, Attila Bartis z niezwykłą subtelnością wnika w skomplikowane relacje uczuciowe, pokazując, jakie są następstwa choroby lekceważąco nazywanej zaborczością. Jego bohaterami są uczuciowe kaleki, które uśmiercając swoich bliskich, dążą do samozniszczenia
